Winter Jachttraining
Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen

Zo’n twee jaar geleden gingen we op onze eerste vakantiedag naar Pyt de Boer uit Boazem. Onze pup was geboren (23 mei 2001), we hadden de tweede keus uit het nest van Jantsje fan ’t Fugelhiem van fokker Pyt. We zouden nog enkele keren terugkomen om de groei te bekijken. Arina had haar oog laten vallen op een rustige reu, die alles eerst ‘ns op zijn gemak bekeek. Toen zeker was dat de eerste gegadigden hem niet zouden nemen, kreeg hij een naam: Fido.
Fido is er niet zomaar gekomen. Eerst moest een kennis een jonge boeren fox nemen om het onderwerp hond weer bespreekbaar te maken. Eindelijk was ook Harrie ervan overtuigd dat een hond in het gezin wel een goede zaak was. Maar welk ras? We konden diverse hondenboeken lenen en na het nodige streepwerk bleven nog twee honden over: de Drentse Patrijs en de Friese Stabij. Het meer eigenzinnige karakter en de iets grotere voorliefde voor water deed de keus op de stabij vallen.
Zoals zovelen deden we eerst de gewone puppycursus om vervolgens een gehoorzaamheidstraining te willen doen. We wilden echter meer met Fido gaan doen, maar wat? Flyball of behendigheid? De keus viel op jachttraining. Met name omdat het recht doet aan een van de erfelijke eigenschappen van de stabij.
Fido was inmiddels bijna een jaar oud. Toen ons werd aangeraden na de puppycursus met jachttraining te beginnen, daar zitten tenslotte ook diverse gehoorzaamheids-onderdelen in, schreef Arina zich met Fido in april 2002 in voor de KNJV-cursus.
Het is ontzettend leuk om die trainingen te volgen, vooral als je ziet hoe de band tussen baas en hond wordt opgebouwd en versterkt. Het apport is een van de belangrijkste onderdelen en wordt het meest geoefend. Kenners weten dat stabij’s niet zo vanzelfsprekend apporteren als golden retrievers en labradors en daarnaast een wat andere benadering behoeven. Niet alle trainers beseffen dat helaas. Kortom er gaat relatief meer tijd overheen voordat hetzelfde niveau is bereikt. Doortrainen in de winter (als de cursus van de KNJV is gestopt) zou een mooie oplossing zijn.
Ook Harrie was dermate enthousiast geworden dat er een probleem ontstond. Met z’n tweeen een hond trainen is niet zo’n succes. De keuze om er een tweede stabij bij te nemen was toen redelijk snel gemaakt. Met Feike fan de Fryske Struners (geboren 28 juli 2002) hebben we een duidelijker keus kunnen maken. Ouders met jacht in de genen. Zijn fokker (Ieke Stemerdink) die al zeer vroeg de fluit hanteerde om de pups te laten komen (met eten). Pups die al vroeg met wild kennis konden maken. En regelmatig schietgeluiden. .


Bovendien konden we de eerste aanzet een direct vervolg geven geven met een gecombineerde puppy/jachttraining. Dat kan helaas niet bij alle KNJV-afdelingen. Daar zijn jonge honden pas vanaf 6 maanden welkom zijn. Maar ook die training stopte voor de winter.
Eind 2002 stond in het clubblad van de NVSW een aankondiging om de interesse in wintertrainingen met stabijs en wetterhounen te peilen. Aanmeldingen daarvoor konden doorgegeven worden aan Jan Windhouwer (Jacht en Werkcommissie NVSW). Peter Boekhorst wist ons te vertellen hoe leuk wintertraining is. Hij deed dat zelf al langer.
Met hem gingen we de winter van 2002 dan ook trainen. Drie pups: Boukje, Bram en Benthe, uit het nest van een van zijn honden deden mee en Teun en Feike. Allemaal zo’n vier maanden oud. Daarnaast Sanne, een volwassen teef, Jacco en Fido, twee jong-volwassen reuen. Ook waren regelmatig een jonge labrador en een oudere golden retriever van de partij.
De deelnemers kwamen nogal verspreid uit Noord- en Zuid-Holland en Utrecht vandaan. Daardoor werd er elke veertien dagen een andere locatie gekozen. Een van die locaties was een bos- en heideterrein vlakbij vliegveld Hilversum. Peter, zelf actief bij een van de KNJV-onderafdelingen, was eerst met de hele groep van pups en volwassen honden bezig. De jonge stabij’s hadden toch wat meer begeleiding nodig en de groep werd opgesplitst. Met de grondbeginselen werd uiteraard gestart: volgen, achtjes lopen, afliggen, met behulp van stukjes worst vooruit sturen en natuurlijk veel spelen en socialiseren en aporteeroefeningen. Soms ook met echt wild, al dan niet uit het water
Zijn vrouw Maria, die zelf met haar ervaren hond Sanne op A-niveau traint, deed de oefeningen met de volwassen honden. Sanne kon het goiede voorbeeld geven. Eenmaal werd er les gegeven door een kennis van Peter, die vroeger zelf een actief jachthondentrainer was.
Verder waren er trainingen in Spaarnwoude, bij kasteel Groeneveld in Baarn en een in Castricum. Slechts eenmaal in die hele periode is een training afgelast vanwege het voorspelde slechte weer met bijbehorend slipgevaar. De vrieskou blijft wennen, maar het levert een hoop plezier op en je deelt ervaringen met andere stabij-eigenaren.
Arina traint nu met Feike en Harrie met Fido. En hoe vaker je het doet, hoe leuker het wordt en hoe sneller het gaat. Je leert je hond door en door kennen, waardoor hij ook niet overvraagd hoeft te worden. En heeft je hond ook maar een beetje een ‘will to please’ dan is het enthousiasme op zijn gezicht af te lezen. Voor zijn baas een bijzonder gevoel.
De conclusie is: wil je jachttraining gaan doen met je hond, dan kun je er niet vroeg genoeg beginnen.